Chniceberry

เคยมั้ย ที่มีคนคาดหวังว่าอยากให้เราเป็นอย่างนั้น อย่างนี้
อันนี้ให้ทำ อันนี้ห้ามทำ อันนี้ดี อันนี้ไม่ดี

เราก็เป็นมาตั้งแต่เด็กแล้ว ทำได้มั่ง ไม่ได้มั่ง เป็นเรื่องธรรมดา

บอกให้ตั้งใจเรียน ให้เรียนเก่งๆ เลิกเรียนให้รีบกลับบ้านนะ
เราทำได้หมด พอจะ entrance  ไม่รู้ว่าตัวเองชอบอะไร
ถามพ่อ พ่อไม่แนะนำอะไร แล้วแต่เรา
ถามแม่ แม่อยากให้เป็นหมอ แต่เราไม่เอา โดยไม่มีสาเหตุ
ตอนนี้กลับนึกเสียใจ ว่าทำไมไม่สอบ ไม่เรียนหมอนะ
พ่อแม่จะได้ภูมิใจ เราเองจะได้ใช้วิชาความรู้เพื่อช่วยเหลือคน

ฉันกลับเลือกสอบวิศวกรรมศาสตร์ตามเพื่อน สมัยนั้นคนนิยมสอบเทียบ
และ entrance เพื่อลดเวลาไป 1 ปี ฉันก็ทำด้วย
เมื่อ entrance ตอนจบม.5 ฉันก็ได้ วิศวกรรมศาสตร์
แต่ฉันไม่เอา ฉันกลัวที่จะไปเรียนคนเดียว ไม่มีเพื่อนที่รู้จัก
แต่ก่อนที่จะ entrance ตอนจบม.6 มีรับตรงที่ม.ขอนแก่น
ฉันก็สอบ และติดวิศวกรรมศาสตร์อีกครั้ง ฉันยังไม่อยากเอา
เพราะฉันมีโอกาส entrance อีกครั้ง โอกาสที่จะเลือกมากกว่านี้

แต่แม่ของฉันขอร้องให้เรียนที่ม.ขอนแก่น เพราะว่าใกล้บ้าน
แม่เป็นห่วงและไม่อยากให้ไปเรียนที่กรุงเทพฯ
ฉันไม่พอใจ แต่สุดท้ายฉันก็เลือกเรียนวิศวกรรมศาสตร์ ม.ขอนแก่น

ผ่านมาหลายปีแล้ว นับแต่เข้าเป็น freshy จนจบออกมาทำงาน
ฉันแต่งงาน ฉันทำธุรกิจ ฉันมีรายได้มากพอที่จะซื้อบ้าน ซื้อรถ และ
หลายๆ อย่างที่ฉันต้องการ

ชีวิตหลังแต่งงาน ควรจะเป็นการสร้างครอบครัวใหม่
เป็นการเลือกใช้ชีวิตกับคนที่เราเลือกเอง
เป็นการก้าวไปพร้อมๆ กัน นั่นคือสิ่งที่ฉันคิด

ในตอนนี้ฉันกลับรู้สึกว่า ฉันไม่สามารถเป็นตัวของตัวเอง
ฉันถูกคาดหวังจากครอบครัวใหม่ ว่าจะต้องทำแบบนั้น แบบนี้
ต้องเปิดใจ ต้องเข้าใจ และ รับรู้ว่ามันคือสิ่งที่ดี

ฉันรู้สึกว่าตอนนี้ฉันเหมือนเด็กที่ถูกพ่อแม่ยัดเยียดให้เรียนพิเศษ
ทั้งวิชาเลข ภาษาอังกฤษ ดนตรี กีฬา ฯลฯ
ไม่ให้ดูทีวี ไม่ให้ไปเล่นข้างนอกบ้าน ที่ไร้สาระหรือเสียเวลา
โดยที่ไม่ดูเลยว่าฉันชอบอะไร ไม่ชอบอะไร
เพราะทุกอย่างที่ให้ทำ หรือไม่ให้ทำ มันเป็นสิ่งที่ดี

ฉันกลัวว่าฉันจะเป็นเด็กที่เก็บกดและพอถึงวันหนึ่ง
ก็จะรับไม่ได้ และเป็นเด็กที่ไม่มีจิตใจเหมือนเด็กอีกต่อไป...

ตอนนี้ใช้ background รูปนี้